Página 1 de 1
A milla branca
Publicado: Sab, 30 May 2026 18:24
por J. J. Martínez Ferreiro
Foi no tempo do mar
cando, aínda fría a mañá,
regresei á pradería grande.
E alí, de pe,
estaba el
no burato da cabana;
e atrás, a milla branca
como unha ilusión da calixe.
Rozaba o ceo o campo
e a brisa arrastraba
salitre monte arriba.
Aínda está alí, a cicatriz
daquela hora;
sempre el, alí, na señardade
que vai comigo.
E quedo repetido
como un fotograma atrancado
na verde palidez
da pradería grande,
vivindo baixo un ceo dentro doutro ceo
e rozando as estrelas derrubadas.
Millas brancas.- Altas torres como monólitos de cor branca situadas na costa ferrolá de San Xurxo e que serven como referencia para medir a velocidade dos barcos.
Versión en castellano:
Fue en el tiempo del mar
cuando, fría aún la mañana,
regresé a la pradera grande.
Y allí, de pie,
estaba él
en el agujero de la cabaña;
y atrás, la milla blanca
como un ensueño de la bruma.
Rozaba el cielo el campo
y la corriente
arrastraba el salitre monte arriba.
Aún está allí la cicatriz
de aquella hora;
siempre él allí, en la soledad
que va conmigo.
Y quedo repetido
como un fotograma atascado
en la verdosa palidez
de la pradera grande,
viviendo bajo un cielo dentro de otro cielo
y rozando las estrellas derrumbadas.
Millas blancas.- Alta torres como monolitos de color blanco situadas en la costa ferrolana de San Jorge y que sirven como referencia para medir la velocidad de los barcos.
Re: A milla branca
Publicado: Sab, 30 May 2026 20:28
por Pilar Morte
Estos últimos poemas también en gallego me encantan. Tienen unas imágenes con un lirismo que se queda en el lector. Me gustó de principio a fin. Felicidades.
Un abrazo grande y salud
Re: A milla branca
Publicado: Lun, 01 Jun 2026 0:22
por Alejandro Costa
Y quedo repetido
como un fotograma atascado
en la verdosa palidez
de la pradera grande,
viviendo bajo un cielo dentro de otro cielo
y rozando las estrellas derrumbadas.
Estos versos, ya de por sí, son maravillosos.
El conjunto, otro buen poema nacido desde tu pluma mágica.
Un abrazo.
Re: A milla branca
Publicado: Lun, 01 Jun 2026 12:44
por Jorge Salvador
Qué preciosidad de poema, Ferreiro. Pura lírica, belleza extraordinaria, música para los oídos.
Vamos, todo un placer de lectura.
Abrazo grande
Re: A milla branca
Publicado: Lun, 01 Jun 2026 22:15
por Julio Gonzalez Alonso
J. J. Martínez Ferreiro escribió: ↑Sab, 30 May 2026 18:24
Rozaba o ceo o campo
e a brisa arrastraba
salitre monte arriba.
Aínda está alí, a cicatriz
daquela hora;
sempre el, alí, na señardade
que vai comigo.
***
Rozaba el cielo el campo
y la corriente
arrastraba el salitre monte arriba.
Aún está allí la cicatriz
de aquella hora;
siempre él allí, en la soledad
que va conmigo.
Otra pintura más para la colección de cuadros en los que la naturaleza vive en el hombre y el hombre vive en la naturaleza. Me quedo con este detalle del cuadro, hoy. Un abrazo, amigo Ferreiro. Y salud.
Re: A milla branca
Publicado: Mié, 03 Jun 2026 10:49
por J. J. Martínez Ferreiro
Pilar Morte escribió: ↑Sab, 30 May 2026 20:28
Estos últimos poemas también en gallego me encantan. Tienen unas imágenes con un lirismo que se queda en el lector. Me gustó de principio a fin. Felicidades.
Un abrazo grande y salud
Graciñas, Pilar, por disfrutar de estos poema de memoria de mi infancia y adolescencia en la costa ferrolana de San Jorge.
Un bico grande.
Re: A milla branca
Publicado: Jue, 04 Jun 2026 20:43
por E. R. Aristy
J. J. Martínez Ferreiro escribió: ↑Sab, 30 May 2026 18:24
Foi no tempo do mar
cando, aínda fría a mañá,
regresei á pradería grande.
E alí, de pe,
estaba el
no burato da cabana;
e atrás, a milla branca
como unha ilusión da calixe.
Rozaba o ceo o campo
e a brisa arrastraba
salitre monte arriba.
Aínda está alí, a cicatriz
daquela hora;
sempre el, alí, na señardade
que vai comigo.
E quedo repetido
como un fotograma atrancado
na verde palidez
da pradería grande,
vivindo baixo un ceo dentro doutro ceo
e rozando as estrelas derrubadas.
Millas brancas.- Altas torres como monólitos de cor branca situadas na costa ferrolá de San Xurxo e que serven como referencia para medir a velocidade dos barcos.
Versión en castellano:
Fue en el tiempo del mar
cuando, fría aún la mañana,
regresé a la pradera grande.
Y allí, de pie,
estaba él
en el agujero de la cabaña;
y atrás, la milla blanca
como un ensueño de la bruma.
Rozaba el cielo el campo
y la corriente
arrastraba el salitre monte arriba.
Aún está allí la cicatriz
de aquella hora;
siempre él allí, en la soledad
que va conmigo.
Y quedo repetido
como un fotograma atascado
en la verdosa palidez
de la pradera grande,
viviendo bajo un cielo dentro de otro cielo
y rozando las estrellas derrumbadas.
Millas blancas.- Alta torres como monolitos de color blanco situadas en la costa ferrolana de San Jorge y que sirven como referencia para medir la velocidad de los barcos.
Me conmueve la belleza de tu inefable poema, Ferreiro. Abrazos
Re: A milla branca
Publicado: Vie, 05 Jun 2026 16:01
por Ramón Carballal
Hai moita forza transmisora nestes versos tan fermosos, poesía intimista donde a natureza deixa fonda pegada no espirito do poeta. Noraboa e unha aperta.
Re: A milla branca
Publicado: Vie, 05 Jun 2026 16:19
por A. Satír
Déjame decirte que estos versos tienen una fuerza y una profundidad enorme, con qué facilidad de versar transmites esos sentimientos, eso es lo que cuesta hacer:
Aún está allí la cicatriz
de aquella hora;
siempre él allí, en la soledad
que va conmigo.
Y quedo repetido
como un fotograma atascado
en la verdosa palidez
de la pradera grande,
viviendo bajo un cielo dentro de otro cielo
y rozando las estrellas derrumbadas.
Simplemente magistral compañero.
Te dejo un gran abrazo
Satír.
Re: A milla branca
Publicado: Lun, 08 Jun 2026 15:25
por Silvia Savall
J. J. Martínez Ferreiro escribió: ↑Sab, 30 May 2026 18:24
Foi no tempo do mar
cando, aínda fría a mañá,
regresei á pradería grande.
E alí, de pe,
estaba el
no burato da cabana;
e atrás, a milla branca
como unha ilusión da calixe.
Rozaba o ceo o campo
e a brisa arrastraba
salitre monte arriba.
Aínda está alí, a cicatriz
daquela hora;
sempre el, alí, na señardade
que vai comigo.
E quedo repetido
como un fotograma atrancado
na verde palidez
da pradería grande,
vivindo baixo un ceo dentro doutro ceo
e rozando as estrelas derrubadas.
Millas brancas.- Altas torres como monólitos de cor branca situadas na costa ferrolá de San Xurxo e que serven como referencia para medir a velocidade dos barcos.
Versión en castellano:
Fue en el tiempo del mar
cuando, fría aún la mañana,
regresé a la pradera grande.
Y allí, de pie,
estaba él
en el agujero de la cabaña;
y atrás, la milla blanca
como un ensueño de la bruma.
Rozaba el cielo el campo
y la corriente
arrastraba el salitre monte arriba.
Aún está allí la cicatriz
de aquella hora;
siempre él allí, en la soledad
que va conmigo.
Y quedo repetido
como un fotograma atascado
en la verdosa palidez
de la pradera grande,
viviendo bajo un cielo dentro de otro cielo
y rozando las estrellas derrumbadas.
Millas blancas.- Alta torres como monolitos de color blanco situadas en la costa ferrolana de San Jorge y que sirven como referencia para medir la velocidad de los barcos.
Siempre es un lujo pasar a leerte. Me ha gustado mucho tu poema el cierre mágico. Un abrazo grande.
Re: A milla branca
Publicado: Mar, 16 Jun 2026 0:00
por xaime oroza carballo
J. J. Martínez Ferreiro escribió: ↑Sab, 30 May 2026 18:24
Foi no tempo do mar
cando, aínda fría a mañá,
regresei á pradería grande.
E alí, de pe,
estaba el
no burato da cabana;
e atrás, a milla branca
como unha ilusión da calixe.
Rozaba o ceo o campo
e a brisa arrastraba
salitre monte arriba.
Aínda está alí a cicatriz
daquela hora;
sempre el, alí, na señardade
que vai comigo.
E quedo repetido
como un fotograma atrancado
na verde palidez
da pradería grande,
vivindo baixo un ceo dentro doutro ceo
e rozando as estrelas derrubadas.
Millas brancas.- Altas torres como monólitos de cor branca situadas na costa ferrolá de San Xurxo e que serven como referencia para medir a velocidade dos barcos.
Versión en castellano:
Fue en el tiempo del mar
cuando, fría aún la mañana,
regresé a la pradera grande.
Y allí, de pie,
estaba él
en el agujero de la cabaña;
y atrás, la milla blanca
como un ensueño de la bruma.
Rozaba el cielo el campo
y la corriente
arrastraba el salitre monte arriba.
Aún está allí la cicatriz
de aquella hora;
siempre él allí, en la soledad
que va conmigo.
Y quedo repetido
como un fotograma atascado
en la verdosa palidez
de la pradera grande,
viviendo bajo un cielo dentro de otro cielo
y rozando las estrellas derrumbadas.
Millas blancas.- Alta torres como monolitos de color blanco situadas en la costa ferrolana de San Jorge y que sirven como referencia para medir la velocidad de los barcos.
Grazas, boi meu! Retrotraesme no tempo a vellas vivenzas ferrolás, inesquecíbeis.
Un bico.
Re: A milla branca
Publicado: Sab, 08 Ago 2026 20:32
por J. J. Martínez Ferreiro
Alejandro Costa escribió: ↑Lun, 01 Jun 2026 0:22
Y quedo repetido
como un fotograma atascado
en la verdosa palidez
de la pradera grande,
viviendo bajo un cielo dentro de otro cielo
y rozando las estrellas derrumbadas.
Estos versos, ya de por sí, son maravillosos.
El conjunto, otro buen poema nacido desde tu pluma mágica.
Un abrazo.
Graciñas, Jandro, por deja tu generosa huella en este poema. Siempre es celebrada tu visita a este sitio.
Un fuerte abrazo.