Vaixel
Publicado: Sab, 01 Ago 2026 23:46
VAIXEL
No peirao os nenos inseríronlle nas velas e no mascarón de proa,
rumbos imaxinarios e seguía a travesía por soños descoñecidos
na proba abstracta do porrón de vidro,
para move-la rosa dos ventos no gobernallo
e crear, a eito, novos ronseis de fantasía.
Marchei singrar de novo as brancas horas, mornas,
do reloxo das ondas,
só pola cor azul do recendo da mar, que abrangue o tempo
dende o alén das idades e dos deuses.
Vivir nos soños baleiros argallando andrómenas incríbeis,
sen quen me retrotraia ao son das ás dos morcegos,
nin eu ser quen de me remontar no sino do facho amarelo,
neste enfebrecido fado etéreo, que herdei dos ventos,
nunha espiral, sen xeito, dándolle as mesmas voltas
ao mesmo veo, variando as cores e as transparencias,
navegando o mar de sempre, que sempre, sempre é outro
no milagre do alento, acendendo unha luz, nova cada día
nos eidos do esquecemento.
Despois de ter o rumbo feito algo se torceu
no compás da balea piloto
e a manda acabou varada no taro, sen hálito.
Baixamar de auga doce na baía, berro inane de chamada
ao fondo infindo azul, perdéndose,
enguedellada nos cons da bocana
ao pé da atalaia.
As patas da garza negra escriben, sen luz, con letra miúda
enriba das ondas cantigas da amores prohibidos.
Bicos roubados á vertixe do cantil branco.
Fun buscar máis soños e non achei a saída de volta.
BAJEL
En el muelle los niños le insertaron en las velas y en el mascarón de proa,
rumbos imaginarios y seguía la travesía por sueños desconocidos
en la prueba abstracta del porrón de vidrio,
para mover la rosa de los vientos en el timón
y crear, a mansalva, nuevas estelas de fantasía.
Marché singlar de nuevo las blancas horas, tibias,
del reloj de las ondas,
sólo por el color azul del aroma de la mar, que abarca el tiempo
desde el otro lado de las edades y de los dioses.
Vivir en los sueños vacíos discurriendo tinglados increíbles,
sin quién me retrotraiga al sonido de las alas de los murciélagos,
ni yo ser quién de remontarme en el halo de la antorcha amarilla,
en este enfebrecido hado etéreo, que heredé de los vientos,
en una espiral, desmadejada, dándole las mismas vueltas
al mismo eje, variando los colores y las transparencias,
navegando el mar de siempre, que siempre, siempre es otro,
en el milagro del aliento,
encendiendo una luz, nueva cada día
en el territorio del olvido.
Después de tener el rumbo hecho
algo se torció en el compás de la ballena piloto
y la manada acabó varada en el bajío, sin resuello.
Bajamar de agua dulce en la bahía,
grito inane de llamada al fondo infinito azul,
perdiéndose, enmarañada en los arrecifes de la bocana
al pie de la atalaya.
Las patas de la garza negra escriben, sin luz, con letra menuda
encima de las olas, cantigas de amores prohibidos. Besos robados
al vértigo del acantilado blanco.
Fui a buscar más sueños y no hallé la salida de vuelta.
Trad: Shaim et Alza
http://xaimeorozacarballo.blogspot.com.es/
No peirao os nenos inseríronlle nas velas e no mascarón de proa,
rumbos imaxinarios e seguía a travesía por soños descoñecidos
na proba abstracta do porrón de vidro,
para move-la rosa dos ventos no gobernallo
e crear, a eito, novos ronseis de fantasía.
Marchei singrar de novo as brancas horas, mornas,
do reloxo das ondas,
só pola cor azul do recendo da mar, que abrangue o tempo
dende o alén das idades e dos deuses.
Vivir nos soños baleiros argallando andrómenas incríbeis,
sen quen me retrotraia ao son das ás dos morcegos,
nin eu ser quen de me remontar no sino do facho amarelo,
neste enfebrecido fado etéreo, que herdei dos ventos,
nunha espiral, sen xeito, dándolle as mesmas voltas
ao mesmo veo, variando as cores e as transparencias,
navegando o mar de sempre, que sempre, sempre é outro
no milagre do alento, acendendo unha luz, nova cada día
nos eidos do esquecemento.
Despois de ter o rumbo feito algo se torceu
no compás da balea piloto
e a manda acabou varada no taro, sen hálito.
Baixamar de auga doce na baía, berro inane de chamada
ao fondo infindo azul, perdéndose,
enguedellada nos cons da bocana
ao pé da atalaia.
As patas da garza negra escriben, sen luz, con letra miúda
enriba das ondas cantigas da amores prohibidos.
Bicos roubados á vertixe do cantil branco.
Fun buscar máis soños e non achei a saída de volta.
BAJEL
En el muelle los niños le insertaron en las velas y en el mascarón de proa,
rumbos imaginarios y seguía la travesía por sueños desconocidos
en la prueba abstracta del porrón de vidrio,
para mover la rosa de los vientos en el timón
y crear, a mansalva, nuevas estelas de fantasía.
Marché singlar de nuevo las blancas horas, tibias,
del reloj de las ondas,
sólo por el color azul del aroma de la mar, que abarca el tiempo
desde el otro lado de las edades y de los dioses.
Vivir en los sueños vacíos discurriendo tinglados increíbles,
sin quién me retrotraiga al sonido de las alas de los murciélagos,
ni yo ser quién de remontarme en el halo de la antorcha amarilla,
en este enfebrecido hado etéreo, que heredé de los vientos,
en una espiral, desmadejada, dándole las mismas vueltas
al mismo eje, variando los colores y las transparencias,
navegando el mar de siempre, que siempre, siempre es otro,
en el milagro del aliento,
encendiendo una luz, nueva cada día
en el territorio del olvido.
Después de tener el rumbo hecho
algo se torció en el compás de la ballena piloto
y la manada acabó varada en el bajío, sin resuello.
Bajamar de agua dulce en la bahía,
grito inane de llamada al fondo infinito azul,
perdiéndose, enmarañada en los arrecifes de la bocana
al pie de la atalaya.
Las patas de la garza negra escriben, sin luz, con letra menuda
encima de las olas, cantigas de amores prohibidos. Besos robados
al vértigo del acantilado blanco.
Fui a buscar más sueños y no hallé la salida de vuelta.
Trad: Shaim et Alza
http://xaimeorozacarballo.blogspot.com.es/