Afouteza
Publicado: Mié, 17 Jun 2026 0:01
MAXESTOSA AFOUTEZA DA COUZA AZUL (buscando o solsticio) No transinfindo do son límpidas transparencias navegan no silencio etéreo das ás das couzas azuis. Polo cantil revertido da retorta vén berrando, xordo, o trebón, fendendo o silencio da soidade. Contra as fiestras baleiras estoura o recendo do voo silandeiro da palabra e vaise, levando os soños dela namorados. A luz oblicua do solpor tingue de ouro as ás da couza azul. Abandoneina, fuxidía, belida couza efémera, alambicando o ar, sen tempo, ao redor do cumio do monte Castelo, mentres viña a choiva. Pechouse de néboa o val, vén de norte a choiva polo río cunha cantiga fría no murmurio da auga. Deixei ir, belida, a palabra ceibe, voar no ceo, para traer, de volta, a choiva ao páramo ermo, cun empurrón máis ao infindo, para deixar saír a alma. Remexendo coa luz tola as sombras do acubillo chegou a noite pecha, berrando cos lóstregos do trebón. MAJESTUOSO AFÁN DE LA POLILLA AZUL (buscando el solsticio) En el transfinito del son, límpidas, transparencias navegan en el silencio etéreo de las alas de las polillas azules. Por el acantilado revertido de la Retorta viene chillando, sordo, el turbión, hendiendo el silencio de la soledad. Contra las ventanas vacías explota el aroma del vuelo callado de la palabra y se va, llevando los sueños de ella enamorados. La luz oblicua del atardecer tiñe de oro las alas de la falena azul. La abandoné, huidiza, bella polilla efímera, alambicando el aire, sin tiempo, alrededor de la cumbre del monte Castelo, mientras venía la lluvia. Dejé ir, hermosa, la palabra libre, volar en el cielo, para traer, de vuelta, la lluvia al páramo yermo, con un empellón más al infinito, para dejar salir el alma. Batiendo, con la luz loca, las sombras del cobijo llegó la noche cerrada, chillando con los relámpagos del turbión.
Trad: Shaim et Alza
http://xaimeorozacarballo.blogspot.com.es/