Página 4 de 4
Re: Afouteza
Publicado: Dom, 23 Ago 2026 19:20
por Alejandro Costa
Mi enhorabuena, compañero.
Siempre me alegra ver tu fantasía poética encaramada a lo más alto.
Un abrazo.
Re: Afouteza
Publicado: Vie, 28 Ago 2026 23:29
por xaime oroza carballo
Silvia Savall escribió: ↑Sab, 22 Ago 2026 14:09
xaime oroza carballo escribió: ↑Mié, 17 Jun 2026 0:01
MAXESTOSA AFOUTEZA DA COUZA AZUL
(buscando o solsticio)
No transinfindo do son límpidas transparencias
navegan no silencio etéreo das ás das couzas azuis.
Polo cantil revertido da retorta vén berrando, xordo,
o trebón, fendendo o silencio da soidade.
Contra as fiestras baleiras estoura o recendo do voo
silandeiro da palabra e vaise, levando os soños
dela namorados.
A luz oblicua do solpor tingue de ouro
as ás da couza azul.
Abandoneina, fuxidía, belida couza efémera,
alambicando o ar, sen tempo, ao redor do cumio
do monte Castelo, mentres viña a choiva.
Pechouse de néboa o val, vén de norte a choiva
polo río cunha cantiga fría no murmurio da auga.
Deixei ir, belida, a palabra ceibe, voar no ceo,
para traer, de volta, a choiva ao páramo ermo,
cun empurrón máis ao infindo, para deixar saír a alma.
Remexendo coa luz tola as sombras do acubillo
chegou a noite pecha, berrando cos lóstregos
do trebón.
MAJESTUOSO AFÁN DE LA POLILLA AZUL
(buscando el solsticio)
En el transfinito del son, límpidas, transparencias
navegan en el silencio etéreo
de las alas de las polillas azules.
Por el acantilado revertido de la Retorta
viene chillando, sordo, el turbión,
hendiendo el silencio de la soledad.
Contra las ventanas vacías explota el aroma
del vuelo callado de la palabra y se va,
llevando los sueños de ella enamorados.
La luz oblicua del atardecer tiñe de oro
las alas de la falena azul.
La abandoné, huidiza, bella polilla efímera,
alambicando el aire, sin tiempo, alrededor
de la cumbre del monte Castelo,
mientras venía la lluvia.
Dejé ir, hermosa, la palabra libre, volar en el cielo,
para traer, de vuelta, la lluvia al páramo yermo,
con un empellón más al infinito,
para dejar salir el alma.
Batiendo, con la luz loca, las sombras del cobijo
llegó la noche cerrada, chillando
con los relámpagos del turbión.
Trad:
Shaim et Alza
http://xaimeorozacarballo.blogspot.com.es/
Un placer de lectura compañero. Un gusto leerte. Felicidades. Un abrazo grande.
Estimo tu presencia. Inestimable. Gracias, Silvia.
Unha fonda aperta, raíña.
Re: Afouteza
Publicado: Vie, 28 Ago 2026 23:31
por xaime oroza carballo
Alejandro Costa escribió: ↑Dom, 23 Ago 2026 19:20
Mi enhorabuena, compañero.
Siempre me alegra ver tu fantasía poética encaramada a lo más alto.
Un abrazo.
Gracias, compañero.
Unha moi fonda aperta, irmao.