Página 3 de 3

Re: Afouteza

Publicado: Lun, 17 Ago 2026 23:32
por xaime oroza carballo
Javier Dicenzo escribió: Dom, 16 Ago 2026 16:59 Felicitaciones por tu obra, y logro, javier
Gracias, Javier.
Me has cambiado el nombre pero, no tiene la menor importancia.
Importa el mensaje.

Fonda aperta, meu.

Re: Afouteza

Publicado: Lun, 17 Ago 2026 23:33
por xaime oroza carballo
Ana Muela Sopeña escribió: Dom, 16 Ago 2026 20:31 Muchas felicidades por el galardón, Xaime:

Muy merecido.

Un fuerte abrazo

Ana
Honrado, dende sempre, pola túa complicidade.
Grazas, raíña.

Un bico.

Re: Afouteza

Publicado: Lun, 17 Ago 2026 23:35
por xaime oroza carballo
Eva Álvarez escribió: Lun, 17 Ago 2026 8:49 Sin dúbida, é un poema fermoso.
Ademáis cabe descartar a su orixinalidade.
Grazas por compartilo!
Un saúdo.
Benvida.
Agradezo a túa presenza.

Unha aperta.

Re: Afouteza

Publicado: Lun, 17 Ago 2026 23:37
por xaime oroza carballo
Marisa Peral escribió: Lun, 17 Ago 2026 16:01
xaime oroza carballo escribió: Mié, 17 Jun 2026 0:01
MAXESTOSA AFOUTEZA DA COUZA AZUL
(buscando o solsticio)

No transinfindo do son límpidas transparencias 
navegan no silencio etéreo das ás das couzas azuis.

Polo cantil revertido da retorta vén berrando, xordo, 
                   o trebón, fendendo o silencio da soidade.

Contra as fiestras baleiras estoura o recendo do voo
silandeiro da palabra e vaise, levando os soños 
                                    dela namorados.

A luz oblicua do solpor tingue de ouro 
                                    as ás da couza azul.

Abandoneina, fuxidía, belida couza efémera,
alambicando o ar, sen tempo, ao redor do cumio
                do monte Castelo, mentres viña a choiva.

Pechouse de néboa o val, vén de norte a choiva 
polo río cunha cantiga fría no murmurio da auga.

Deixei ir, belida, a palabra ceibe, voar no ceo, 
para traer, de volta, a choiva ao páramo ermo,
cun empurrón máis ao infindo, para deixar saír a alma.

Remexendo coa luz tola as sombras do acubillo
chegou a noite pecha, berrando cos lóstregos
                                         do trebón.

MAJESTUOSO AFÁN DE LA POLILLA AZUL
(buscando el solsticio)

En el transfinito del son, límpidas, transparencias 
navegan en el silencio etéreo 
                    de las alas de las polillas azules.

                 Por el acantilado revertido de la Retorta 
                 viene chillando, sordo, el turbión, 
                 hendiendo el silencio de la soledad.

Contra las ventanas vacías explota el aroma 
del vuelo callado de la palabra y se va, 
llevando los sueños de ella enamorados.

La luz oblicua del atardecer tiñe de oro 
                             las alas de la falena azul.

La abandoné, huidiza, bella polilla efímera, 
alambicando el aire, sin tiempo, alrededor 
                   de la cumbre del monte Castelo, 
                   mientras venía la lluvia.

Dejé ir, hermosa, la palabra libre, volar en el cielo, 
para traer, de vuelta, la lluvia al páramo yermo,
                  con un empellón más al infinito, 
                  para dejar salir el alma.

Batiendo, con la luz loca, las sombras del cobijo
                  llegó la noche cerrada, chillando 
                  con los relámpagos del turbión.

Trad: Shaim et Alza
http://xaimeorozacarballo.blogspot.com.es/


Celebro que esta Polilla Azul haya conseguido el merecido honor de ser Poema de esta semana de agosto.
Muchas felicidades y bicos, Xaime.
Sempre, sempre agradecido pola túa inestimábel presenza

Bicos, Marisa.

Re: Afouteza

Publicado: Mar, 18 Ago 2026 7:54
por Julio Gonzalez Alonso
Siempre, Xaime, encanta la sutileza de tus versos y el buen decir del poema. Felicitaciones y abrazo. Salud.

Re: Afouteza

Publicado: Mar, 18 Ago 2026 15:08
por J. J. Martínez Ferreiro
NORABOA, por este merecido recoñecemento a esta fermosa e mágica "Afouteza".

Unha forte aperta, boi meu.

Re: Afouteza

Publicado: Jue, 20 Ago 2026 0:08
por xaime oroza carballo
Julio Gonzalez Alonso escribió: Mar, 18 Ago 2026 7:54 Siempre, Xaime, encanta la sutileza de tus versos y el buen decir del poema. Felicitaciones y abrazo. Salud.
Gracias, Julio. Inestimable tu presencia.

Saúde, irmao.

Re: Afouteza

Publicado: Jue, 20 Ago 2026 0:15
por xaime oroza carballo
J. J. Martínez Ferreiro escribió: Mar, 18 Ago 2026 15:08 NORABOA, por este merecido recoñecemento a esta fermosa e mágica "Afouteza".

Unha forte aperta, boi meu.
Que direi?
Que non direi?
Que hei eu dicir?

Reciteina no cemiterio de Vilanova de Lourenzá no homenaxe a Luis Trigo "O Gardarríos" o 24 de xuño.

Foi un remate xenial para un gran día de San Roque. Xa ti sabes: dezaseis de agosto.
Fondamente honrado polo voso seguimento.

Un bico, boi meu.

Re: Afouteza

Publicado: Jue, 20 Ago 2026 10:27
por Horacio O'Clock
Enhorabuena,amigo Xaime, por el reconocimiento semanal a este poema tan bello y mágico como "la áurea luz del atardecer", parafraseando libremente uno de tus líricos versos.
Un cordial saludo.

Re: Afouteza

Publicado: Jue, 20 Ago 2026 21:10
por Jorge Salvador
Enhorabuena, xaime. Poesía con denominación de origen. Merecidísima la distinción de que ha sido objeto.
Un gran abrazo

Re: Afouteza

Publicado: Vie, 21 Ago 2026 10:49
por Concha Vidal
"... el vuelo callado de la palabra". preciosa figura que describe todo un océano de sentimientos.
Enhorabuena Xaime. y abrazos mediterráneos.

Re: Afouteza

Publicado: Vie, 21 Ago 2026 23:56
por xaime oroza carballo
Horacio O'Clock escribió: Jue, 20 Ago 2026 10:27 Enhorabuena,amigo Xaime, por el reconocimiento semanal a este poema tan bello y mágico como "la áurea luz del atardecer", parafraseando libremente uno de tus líricos versos.
Un cordial saludo.
Gracias, por tus palabras, por tu inestimable presencia, compañero.

Unha fonda aperta, irmao.

Re: Afouteza

Publicado: Vie, 21 Ago 2026 23:57
por xaime oroza carballo
Jorge Salvador escribió: Jue, 20 Ago 2026 21:10 Enhorabuena, xaime. Poesía con denominación de origen. Merecidísima la distinción de que ha sido objeto.
Un gran abrazo
No tengo otra. Gracias, compañero.

Fonda aperta, meu amigo.

Re: Afouteza

Publicado: Vie, 21 Ago 2026 23:58
por xaime oroza carballo
Concha Vidal escribió: Vie, 21 Ago 2026 10:49 "... el vuelo callado de la palabra". preciosa figura que describe todo un océano de sentimientos.
Enhorabuena Xaime. y abrazos mediterráneos.
Gracias, Concha. Estimo tu presencia.

Bicos dende o Cantábrico.