Página 2 de 4

Re: Afouteza

Publicado: Lun, 22 Jun 2026 23:13
por Ana Muela Sopeña
Esa polilla azul nos adentra en las profundidades de la belleza.

Sumergirme en tu palabra es como un sortilegio de misterio.

Aplausos... muchos
Un beso
Ana

Re: Afouteza

Publicado: Mar, 23 Jun 2026 2:18
por Horacio O'Clock
Las polillas van buscando siempre la luz, diríase que son hijas del Sol y a él vuelven cuando llega la noche.
Para anunciar la llegada del verano, amigo Xaime, has escrito un bellísimo poema que rezuma frescura y lirismo en todos y cada uno de sus versos.
Un cordial saludo.

Re: Afouteza

Publicado: Dom, 02 Ago 2026 23:14
por xaime oroza carballo
Ramón Carballal escribió: Lun, 22 Jun 2026 17:42 Qué beleza, Xaime. Unhas imaxes e un ritmo maxistrais. Parabéns e unha forte aperta.
Grazas, Ramón. Estimo as túas palabras.
Unha aperta, meu.

Re: Afouteza

Publicado: Dom, 02 Ago 2026 23:18
por xaime oroza carballo
J. J. Martínez Ferreiro escribió: Lun, 22 Jun 2026 19:34 Beleza na idea, na palabra poética que sublima a natureza.

Todo un pracer de lectura, boi meu.

Unha forte aperta.
Oxalá!
Que máis quixera que sublimala.
Grazas, rapaz.

Un bico, boi meu.

Re: Afouteza

Publicado: Dom, 02 Ago 2026 23:23
por xaime oroza carballo
Ana Muela Sopeña escribió: Lun, 22 Jun 2026 23:13 Esa polilla azul nos adentra en las profundidades de la belleza.

Sumergirme en tu palabra es como un sortilegio de misterio.

Aplausos... muchos
Un beso
Ana
Grazas pola túa presenza, Ana.
Se fora un druída con só o sortilexio de ergue-los brazos detería as guerras e maila incomprensión.

Un bico, raíña.

Re: Afouteza

Publicado: Dom, 02 Ago 2026 23:25
por xaime oroza carballo
Horacio O'Clock escribió: Mar, 23 Jun 2026 2:18 Las polillas van buscando siempre la luz, diríase que son hijas del Sol y a él vuelven cuando llega la noche.
Para anunciar la llegada del verano, amigo Xaime, has escrito un bellísimo poema que rezuma frescura y lirismo en todos y cada uno de sus versos.
Un cordial saludo.
Estimo, hondamente, tus palabras, tu presencia.
Gracias, compañero.

Fonda aperta.

Re: Afouteza

Publicado: Dom, 16 Ago 2026 7:41
por Rafel Calle
Enhorabuena, estimado Xaime.
Un fuerte abrazo.

Re: Afouteza

Publicado: Dom, 16 Ago 2026 8:24
por Ramón Carballal
Parabéns, Xaime. Moi merecida distinción. Forte aperta.

Re: Afouteza

Publicado: Dom, 16 Ago 2026 16:59
por Javier Dicenzo
Felicitaciones por tu obra, y logro, javier

Re: Afouteza

Publicado: Dom, 16 Ago 2026 20:31
por Ana Muela Sopeña
Muchas felicidades por el galardón, Xaime:

Muy merecido.

Un fuerte abrazo

Ana

Re: Afouteza

Publicado: Lun, 17 Ago 2026 8:49
por Eva Álvarez
Sin dúbida, é un poema fermoso.
Ademáis cabe descartar a su orixinalidade.
Grazas por compartilo!
Un saúdo.

Re: Afouteza

Publicado: Lun, 17 Ago 2026 9:01
por Eva Álvarez
Sen dúbida, é un poema fermoso.
Ademáis cabe descartar a su orixinalidade.
Grazas por compartilo.
Un saúdo.

Re: Afouteza

Publicado: Lun, 17 Ago 2026 16:01
por Marisa Peral
xaime oroza carballo escribió: Mié, 17 Jun 2026 0:01
MAXESTOSA AFOUTEZA DA COUZA AZUL
(buscando o solsticio)

No transinfindo do son límpidas transparencias 
navegan no silencio etéreo das ás das couzas azuis.

Polo cantil revertido da retorta vén berrando, xordo, 
                   o trebón, fendendo o silencio da soidade.

Contra as fiestras baleiras estoura o recendo do voo
silandeiro da palabra e vaise, levando os soños 
                                    dela namorados.

A luz oblicua do solpor tingue de ouro 
                                    as ás da couza azul.

Abandoneina, fuxidía, belida couza efémera,
alambicando o ar, sen tempo, ao redor do cumio
                do monte Castelo, mentres viña a choiva.

Pechouse de néboa o val, vén de norte a choiva 
polo río cunha cantiga fría no murmurio da auga.

Deixei ir, belida, a palabra ceibe, voar no ceo, 
para traer, de volta, a choiva ao páramo ermo,
cun empurrón máis ao infindo, para deixar saír a alma.

Remexendo coa luz tola as sombras do acubillo
chegou a noite pecha, berrando cos lóstregos
                                         do trebón.

MAJESTUOSO AFÁN DE LA POLILLA AZUL
(buscando el solsticio)

En el transfinito del son, límpidas, transparencias 
navegan en el silencio etéreo 
                    de las alas de las polillas azules.

                 Por el acantilado revertido de la Retorta 
                 viene chillando, sordo, el turbión, 
                 hendiendo el silencio de la soledad.

Contra las ventanas vacías explota el aroma 
del vuelo callado de la palabra y se va, 
llevando los sueños de ella enamorados.

La luz oblicua del atardecer tiñe de oro 
                             las alas de la falena azul.

La abandoné, huidiza, bella polilla efímera, 
alambicando el aire, sin tiempo, alrededor 
                   de la cumbre del monte Castelo, 
                   mientras venía la lluvia.

Dejé ir, hermosa, la palabra libre, volar en el cielo, 
para traer, de vuelta, la lluvia al páramo yermo,
                  con un empellón más al infinito, 
                  para dejar salir el alma.

Batiendo, con la luz loca, las sombras del cobijo
                  llegó la noche cerrada, chillando 
                  con los relámpagos del turbión.

Trad: Shaim et Alza
http://xaimeorozacarballo.blogspot.com.es/


Celebro que esta Polilla Azul haya conseguido el merecido honor de ser Poema de esta semana de agosto.
Muchas felicidades y bicos, Xaime.

Re: Afouteza

Publicado: Lun, 17 Ago 2026 23:24
por xaime oroza carballo
Rafel Calle escribió: Dom, 16 Ago 2026 7:41 Enhorabuena, estimado Xaime.
Un fuerte abrazo.
Gracias, Rafel.
Honrado por vuestro seguimiento.

Fonda aperta.

Re: Afouteza

Publicado: Lun, 17 Ago 2026 23:29
por xaime oroza carballo
Ramón Carballal escribió: Dom, 16 Ago 2026 8:24 Parabéns, Xaime. Moi merecida distinción. Forte aperta.
Grazas, meu.
O dezaseis de agosto (S. Roque) é un día moi especial para min, é o Patrono da miña vila (disque cidade) Viveiro. Casualidade?
Honrado polo teu seguimento.

Fonda aperta, compañeiro.