Página 2 de 2
Re: Arpa de pedra
Publicado: Dom, 21 Jun 2026 0:56
por xaime oroza carballo
J. J. Martínez Ferreiro escribió: ↑Sab, 23 May 2026 20:44
"No solpor de Lobadiz"
Está a tardiña quente
e o sol
demorándose sobre o Castro.
Aquí, —como nalgúns anxos—
a promiscuidade das sombras
é azul
e sonora,
as pedras séntense
como beizos cargados
do murmurio das horas secas:
unha soidade aspirada
no revivido salitre do devalo.
Crece aquí a herba da lúa
e brilla unha pegada perpetua.
Nesta chaira vivaz
o cántico é de multitudes,
e desmedido o espazo,
como un acubillo de luz.
Óese entre toxos e xuncos
unha arpa tanxida por estes cantís graves,
lentos nas choias que ascenden;
resoa nos golfiños
cando combate
o plenilunio co seu sangue.
...
Hoxe vin o teu pelo interminábel
ciscándose no mar.
...
Non sentir a pegada;
extirpar a pena e deixala
como unha trenza tirada no chan.
Versión en castellano:
"La tarde en Lobadiz"
La tarde está caliente
y el sol
demorándose sobre el Castro.
Aquí, —como en algunos ángeles—
la promiscuidad de las sombras
es azul
y sonora,
y las piedras se sienten
como labios cargados
del rumor de las horas secas:
una soledad aspirada
y revivida
en el salitre del ocaso.
Aquí, crece la hierba de la luna
y brilla una huella perpetua.
En esta llanura vivaz
el cántico es de multitudes,
e imponente el espacio,
como un escondrijo de luz.
Se escucha entre tojos y juncos
un arpa tañida por estos cantiles graves,
lentos en las chovas que ascienden;
resuena sobre los delfines
cuando combate
el plenilunio con su sangre.
…
Hoy he visto tu pelo
interminable
derramándose sobre el mar.
….
No sentir la huella;
extirpar la pena y dejarla
como una trenza tirada en el suelo.
"Que dicir?
Que non dicir?
Que eu direi?"
Excelso o recendo salgado da túa voz, boi meu.
Un bico.
Re: Arpa de pedra
Publicado: Lun, 22 Jun 2026 19:37
por J. J. Martínez Ferreiro
Alejandro Costa escribió: ↑Lun, 25 May 2026 0:56
Siempre lo digo y, por tanto, siempre me repito.
Tienes una escritura única de la que aprendes, aunque eres incapaz de crear algo parecido.
El lirismo, la profundidad, la belleza se respiran a cada palabra, a cada verso.
Es un gran escrito, amigo.
Un abrazo.
Graciñas, Jandro, por tan generosos comentarios. Con un lector como tú la intención del poeta ya está conseguida.
Un fuerte abrazo, querido amigo.
Re: Arpa de pedra
Publicado: Lun, 22 Jun 2026 21:07
por A. Satír
Que increíble lo que se puede hacer con la poesía, a qué mundo nos has llevado compañero!!! te felicito, un poema muy hermoso y sus imágenes extraordinarias.
Te dejo un abrazo
Satír.
Re: Arpa de pedra
Publicado: Lun, 22 Jun 2026 23:10
por Ana Muela Sopeña
Una preciosidad, Ferreiro:
Esa "promiscuidad de las sombras" me ha parecido un gran acierto poético.
Todo el poema está lleno de grandes imágenes y metáforas originales. Al mismo tiempo hay sutileza y sensibilidad.
Aplausos
Un abrazo
Ana
Re: Arpa de pedra
Publicado: Mar, 23 Jun 2026 11:13
por Horacio O'Clock
Has escrito, amigo Ferreiro, un poema muy pictórico sobre un lugar mágico de tu amada Galicia, cargado de embrujo y belleza onírica cuando las noches de plenilunio lo envuelven con su manto.
Un cordial saludo
Re: Arpa de pedra
Publicado: Mar, 23 Jun 2026 17:52
por J. J. Martínez Ferreiro
Silvia Savall escribió: ↑Lun, 25 May 2026 15:47
Bellísimas imágenes de gran lirismo. Te felicito compañero. Un abrazo grande.
Gracias, Silvia, por pasar y dejar tan generosos comentarios. Celebro que hayas disfrutado de estos versos.
Un bico.
Re: Arpa de pedra
Publicado: Jue, 25 Jun 2026 16:13
por J. J. Martínez Ferreiro
Ramón Carballal escribió: ↑Vie, 29 May 2026 9:00
Estos poemas tuyos que describen paisajes de nuestra tierra están muy logrados. Hay un gran poeta detrás. Parabéns e unha forte aperta.
Graciñas, Ramón, por tu paso generosos comentarios. Celebro que hayas disfrutando de estos versos..
Unha forte aperta
Re: Arpa de pedra
Publicado: Vie, 26 Jun 2026 16:06
por J. J. Martínez Ferreiro
Pilar Morte escribió: ↑Vie, 29 May 2026 17:21
Hermosísimo poema dónde la mirada sensible del poeta lo dota de un lirismo maravilloso. Felicidades.
Un abrazo grande y salud
Graciañs, Pilariña, por estar siempre ahí.
Un bico grande.