Página 2 de 3
Re: Olisqueando la primavera
Publicado: Dom, 19 Abr 2026 19:58
por E. R. Aristy
xaime oroza carballo escribió: ↑Sab, 21 Feb 2026 1:15
OSMANDO A PRIMAVERA
Saen á noite voar os morcegos,
inventar outros mundos
coas arelas dos soños,
que ceibaches no lume.
Feriron a mensaxeira
e non parou deixa-la raiola.
Vén muxindo o trebón
por riba dos montes azuis.
Vou na treboada
apañando raiolas
coma os paxaros.
Pasou o vento bruando
e deixou escrito no chan mollado
o cifrado da súa cantiga etérea.
A proa na mar negra,
no mar descoñecido
navego cos soños e as arelas,
buscando respostas imposíbeis
alén da moleza das cores.
Debuxos nas pedras,
pedras escritas coa lingua das ondas.
Dos ronseis infindos
xorde unha cantiga
Vinno voar,
pousou nunha camelia,
mirou para min,
foise contra a choiva
coa cor e o asubío no vento.
Unha bandada de xílgaros tolos
anda na raiola,
asubiándolle, coa cor, á choiva
fendendo o solpor.
nas maciñeiras núas.
Azuis escintilantes
os cristais íntimos da xeoda,
que se engarzan
nos soños belidos dos paxaros.
Fun no trebón
e volvín,
mollado,
coa raiola.
PRESINTIENDO LA PRIMAVERA
Salen de noche a volar los murciélagos,
a inventar otros mundos
con las ansias de los sueños,
que tiraste al fuego.
Hirieron la mensajera
y no se paró a dejar el rayo de sol.
Viene mugiendo la tronada
por encima de los montes azules.
Voy en la tormenta
cogiendo amaneceres
como los pájaros.
Pasó el viento silbando
y dejó escrito en el suelo mojado
el cifrado de su cantiga etérea.
La proa en la mar negra,
en el mar desconocido
navego con los sueños y los anhelos,
buscando respuestas imposibles
al otro lado de la molicie de los colores.
Dibujos en las piedras,
piedras escritas con la lengua de las ondas.
De las estelas infinitas
surge una cantiga
hendiendo el crepúsculo.
Lo vi volar,
se posó en una camelia,
miró hacia mí,
se fue contra la lluvia
con el color y el trino en el viento.
Una bandada de jilgueros locos
anda en el rayo de sol,
silbándole, con el color, a la lluvia
en los manzanos desnudos.
Azules resplandecientes
los cristales íntimos de la geoda,
que se engarzan
en los sueños hermosos de los pájaros.
Fui en la tormenta
y volví,
mojado,
con un rayo de sol..
Trad:
Shaim et Alza
http://xaimeorozacarballo.blogspot.com.es/
Maravilloso, Xaime! Eres belleza! Abrazos
Re: Olisqueando la primavera
Publicado: Lun, 20 Abr 2026 2:15
por Javier Dicenzo
Tu calidad como poeta es notable, oriundo del portugues, com Paulo Cohelo, no defraudas a la hora de ser poeta, un verdadero honor para alaire.
javier
Re: Olisqueando la primavera
Publicado: Lun, 20 Abr 2026 6:49
por Ventura Morón
Te sabes detener en la naturaleza y tu sensibilidad la recorre y nos la presenta para nuestro deleite.
Fiel a tu estilo y tu mundo, me ha gustado mucho compañero, felicidades
Re: Olisqueando la primavera
Publicado: Lun, 20 Abr 2026 11:42
por Alejandro Costa
Ha sido uno de los poemas tuyos que más me han gustado.
Escribes muy bien y este escrito es una prueba de ello.
Mi enhorabuena, compañero.
Tu calidad se lo merece.
Un abrazo.
Re: Olisqueando la primavera
Publicado: Lun, 20 Abr 2026 19:17
por Pilar Morte
Felicidades por el reconocimiento a este estupendo poema.
Abrazos y salud
Re: Olisqueando la primavera
Publicado: Mar, 21 Abr 2026 0:00
por xaime oroza carballo
Carmela Viñas escribió: ↑Mar, 14 Abr 2026 13:01
Qué precioso poema con fragancia a primavera, Xaime.
Sabes pintar un sentimiento unido a lo bucólico, y creas música en tus palabras unidas a esa lluvia, a ese sol.
Un placer leerte siempre.
Abrazos.
Gracias por tu paso tu atenta lectura, Carmela. Inestimables.
Aperta.
Re: Olisqueando la primavera
Publicado: Mar, 21 Abr 2026 0:04
por xaime oroza carballo
Administración Alaire escribió: ↑Dom, 19 Abr 2026 9:26
Enhorabuena, amigo Xaime, por el reconocimiento como Poema de la Semana a tu obra "Olisqueando la primavera".
Un cordial abrazo.
Alaire es para mi una suerte de balcón majestuoso donde asomar mi voz. Gracias por seguir manteniendo la puerta abierta.
Unha moi fonda aperta.
Re: Olisqueando la primavera
Publicado: Mar, 21 Abr 2026 0:06
por xaime oroza carballo
Ramón Carballal escribió: ↑Dom, 19 Abr 2026 9:34
Parabéns, Xaime, o teu poema merece a distinción recibida. Unha aperta.
Moitísimas grazas polas túas palabras, Ramón. Estimoas.
Unha aperta.
Re: Olisqueando la primavera
Publicado: Mar, 21 Abr 2026 0:09
por xaime oroza carballo
J. J. Martínez Ferreiro escribió: ↑Dom, 19 Abr 2026 11:54
NORABOA, boi meu, por este merecido homenaxe a tan máxico poema.
Unha forte aperta.
Grazas por seguir no xugo axudando coa rexa presenza o meu tiro feble, boi meu.
Un chucho.
Re: Olisqueando la primavera
Publicado: Mar, 21 Abr 2026 0:12
por xaime oroza carballo
Silvia Savall escribió: ↑Dom, 19 Abr 2026 12:53
xaime oroza carballo escribió: ↑Sab, 21 Feb 2026 1:15
OSMANDO A PRIMAVERA
Saen á noite voar os morcegos,
inventar outros mundos
coas arelas dos soños,
que ceibaches no lume.
Feriron a mensaxeira
e non parou deixa-la raiola.
Vén muxindo o trebón
por riba dos montes azuis.
Vou na treboada
apañando raiolas
coma os paxaros.
Pasou o vento bruando
e deixou escrito no chan mollado
o cifrado da súa cantiga etérea.
A proa na mar negra,
no mar descoñecido
navego cos soños e as arelas,
buscando respostas imposíbeis
alén da moleza das cores.
Debuxos nas pedras,
pedras escritas coa lingua das ondas.
Dos ronseis infindos
xorde unha cantiga
Vinno voar,
pousou nunha camelia,
mirou para min,
foise contra a choiva
coa cor e o asubío no vento.
Unha bandada de xílgaros tolos
anda na raiola,
asubiándolle, coa cor, á choiva
fendendo o solpor.
nas maciñeiras núas.
Azuis escintilantes
os cristais íntimos da xeoda,
que se engarzan
nos soños belidos dos paxaros.
Fun no trebón
e volvín,
mollado,
coa raiola.
PRESINTIENDO LA PRIMAVERA
Salen de noche a volar los murciélagos,
a inventar otros mundos
con las ansias de los sueños,
que tiraste al fuego.
Hirieron la mensajera
y no se paró a dejar el rayo de sol.
Viene mugiendo la tronada
por encima de los montes azules.
Voy en la tormenta
cogiendo amaneceres
como los pájaros.
Pasó el viento silbando
y dejó escrito en el suelo mojado
el cifrado de su cantiga etérea.
La proa en la mar negra,
en el mar desconocido
navego con los sueños y los anhelos,
buscando respuestas imposibles
al otro lado de la molicie de los colores.
Dibujos en las piedras,
piedras escritas con la lengua de las ondas.
De las estelas infinitas
surge una cantiga
hendiendo el crepúsculo.
Lo vi volar,
se posó en una camelia,
miró hacia mí,
se fue contra la lluvia
con el color y el trino en el viento.
Una bandada de jilgueros locos
anda en el rayo de sol,
silbándole, con el color, a la lluvia
en los manzanos desnudos.
Azules resplandecientes
los cristales íntimos de la geoda,
que se engarzan
en los sueños hermosos de los pájaros.
Fui en la tormenta
y volví,
mojado,
con un rayo de sol..
Trad:
Shaim et Alza
http://xaimeorozacarballo.blogspot.com.es/
Pero qué bonito poema compañero. Ha sido un placer leerte y felicitaciones por el destacado. Un abrazo grande.
Agradezco, hondamente, tu lectura y tus palabras, compañera.
Fonda aperta.
Re: Olisqueando la primavera
Publicado: Mar, 21 Abr 2026 0:15
por xaime oroza carballo
Ana Muela Sopeña escribió: ↑Dom, 19 Abr 2026 13:47
Muy merecido el reconocimiento, Xaime:
Me encanta esta dulce primavera que plasmas en tus versos.
Felicitaciones
Un fuerte abrazo
Ana
Grazas por estar sempre aí, Ana.
Bicos.
Re: Olisqueando la primavera
Publicado: Mar, 21 Abr 2026 8:38
por Jorge Salvador
Es una tibia y azul primavera que resplandece bajó los trazos de tu sabia pluma.
Merecidísimo reconocimiento para este bello poema que aplaudo con fervor.
Enhorabuena, xaime. Fonda aperta
Re: Olisqueando la primavera
Publicado: Mar, 21 Abr 2026 16:31
por Carmela Viñas
Felicidades por este merecidísimo reconocimiento a tu decir poético,Xaime.
Un poema muy expresivo y con alto lirismo.
Abrazos.
Re: Olisqueando la primavera
Publicado: Jue, 23 Abr 2026 23:52
por xaime oroza carballo
E. R. Aristy escribió: ↑Dom, 19 Abr 2026 19:58
xaime oroza carballo escribió: ↑Sab, 21 Feb 2026 1:15
OSMANDO A PRIMAVERA
Saen á noite voar os morcegos,
inventar outros mundos
coas arelas dos soños,
que ceibaches no lume.
Feriron a mensaxeira
e non parou deixa-la raiola.
Vén muxindo o trebón
por riba dos montes azuis.
Vou na treboada
apañando raiolas
coma os paxaros.
Pasou o vento bruando
e deixou escrito no chan mollado
o cifrado da súa cantiga etérea.
A proa na mar negra,
no mar descoñecido
navego cos soños e as arelas,
buscando respostas imposíbeis
alén da moleza das cores.
Debuxos nas pedras,
pedras escritas coa lingua das ondas.
Dos ronseis infindos
xorde unha cantiga
Vinno voar,
pousou nunha camelia,
mirou para min,
foise contra a choiva
coa cor e o asubío no vento.
Unha bandada de xílgaros tolos
anda na raiola,
asubiándolle, coa cor, á choiva
fendendo o solpor.
nas maciñeiras núas.
Azuis escintilantes
os cristais íntimos da xeoda,
que se engarzan
nos soños belidos dos paxaros.
Fun no trebón
e volvín,
mollado,
coa raiola.
PRESINTIENDO LA PRIMAVERA
Salen de noche a volar los murciélagos,
a inventar otros mundos
con las ansias de los sueños,
que tiraste al fuego.
Hirieron la mensajera
y no se paró a dejar el rayo de sol.
Viene mugiendo la tronada
por encima de los montes azules.
Voy en la tormenta
cogiendo amaneceres
como los pájaros.
Pasó el viento silbando
y dejó escrito en el suelo mojado
el cifrado de su cantiga etérea.
La proa en la mar negra,
en el mar desconocido
navego con los sueños y los anhelos,
buscando respuestas imposibles
al otro lado de la molicie de los colores.
Dibujos en las piedras,
piedras escritas con la lengua de las ondas.
De las estelas infinitas
surge una cantiga
hendiendo el crepúsculo.
Lo vi volar,
se posó en una camelia,
miró hacia mí,
se fue contra la lluvia
con el color y el trino en el viento.
Una bandada de jilgueros locos
anda en el rayo de sol,
silbándole, con el color, a la lluvia
en los manzanos desnudos.
Azules resplandecientes
los cristales íntimos de la geoda,
que se engarzan
en los sueños hermosos de los pájaros.
Fui en la tormenta
y volví,
mojado,
con un rayo de sol..
Trad:
Shaim et Alza
http://xaimeorozacarballo.blogspot.com.es/
Maravilloso, Xaime! Eres belleza! Abrazos
Gracias por tu hermoso comentario, ERA. Que más quisiera que ser belleza, tan sólo un humilde giróvago buscador, pero estimo tus palabras.
Unha aperta, compañeira.
Re: Olisqueando la primavera
Publicado: Jue, 23 Abr 2026 23:59
por xaime oroza carballo
Javier Dicenzo escribió: ↑Lun, 20 Abr 2026 2:15
Tu calidad como poeta es notable, oriundo del portugues, com Paulo Cohelo, no defraudas a la hora de ser poeta, un verdadero honor para alaire.
javier
Gracias por tus palabras, compañero.
Fonda aperta.