Página 2 de 2

Re: Buscando la isla

Publicado: Lun, 27 Abr 2026 23:39
por xaime oroza carballo
Horacio O'Clock escribió: Sab, 18 Abr 2026 11:27 ¡Que difícil, por no decir imposible, es entablar un diálogo con la naturaleza y que esta te escuche por lo menos! Pero en tu caso, amigo Xaime, el asunto va más alla, porque consigues que hable contigo de forma fluida y sin secretos, como si naturaleza y tú fuerais amigos de toda la vida.
Un saludo cordial
Quisiera decir que es una herencia antigua, casi lo digo pero, no voy a decirlo. Agradezco tu complicidad, compañero.
Fonda aperta, meu amigo.

Re: Buscando la isla

Publicado: Lun, 27 Abr 2026 23:42
por xaime oroza carballo
Hallie Hernández Alfaro escribió: Jue, 23 Abr 2026 19:09
xaime oroza carballo escribió: Vie, 23 Ene 2026 0:38
NO MAR DOS OLLOS DO POLDRO

No chan frío da choiva, xace axeonllado o laio do poldro,
que se perdeu coa néboa no chan da choiva fría.

Ás veces chega un eco feble. Azul, un chío acompasado
                            risca unha filigrana na súa soidade.

Só na ceavoga lle gañan as ras aos sapos, non no canto!
Veñen os anxos á lagoa polas cantigas e marchan con elas
                            nas ás das couzas alén da liña do ceo.
Tamén eu quixera, baixo da pedra cantar co sapo pero, 
                    que che hei dicir que ti non saibas da ceavoga?

Bebe a egua rubia da herba a néboa e acaríñaa o ceo; 
                          sombras frías de choiva estarrecen o ermo.

Navegando coas moscas no mar dos ollos do poldro morto, 
                             xa me dirás de que cor queres mañá a alba,
para rebenta-la beleza, rexia, do soño imposíbel.

Veño de lonxe mira-la néboa, para quedarme 
collido ao recendo que trae a lúa nas ás da harpía.
Cantando os mares, contando as ondas, mirando a néboa.

Rematou a cantiga. O xograr sentou na ponte á sombra 
e agradece, cun aceno da cabeza, a esmola que lle deixan, 
                 para rebenta-la beleza, rexia, do soño imposíbel.

Azuis no mar dos ollos do poldro bravo buscando a illa.

Veño de lonxe ao alén, coas moscas, buscando a illa,
para conta-los mares,
				para canta-las ondas
na néboa do mar dos ollos do poldro bravo,
buscando a illa.

Buscando
							a illa.


EN EL MAR DE LOS OJOS DEL POTRO

En el suelo frío de la lluvia, yace arrodillado el lamento del potro,
que se perdió con la niebla en el suelo de la lluvia fría.

A veces llega un eco endeble. Azul, un trino acompasado 
                                         traza una filigrana en su soledad.

Sólo en la ciaboga le ganan las ranas a los sapos, no en el canto!
Vienen los ángeles a la laguna por las cantigas y marchan con ellas
en las alas de las polillas al otro lado de la línea del cielo.
También yo quisiera, bajo la piedra cantar con el sapo pero, 
                            que te he decir que tú no sepas de la ciaboga?

Bebe la yegua rojiza de la hierba la niebla y la acaricia el cielo; 
                         sombras frías de lluvia estremecen el yermo.

Navegando con las moscas en el mar de los ojos del potro muerto, 
                         ya me dirás de que color quieres mañana el alba,
para reventar la belleza, regia, del sueño imposible.

Vengo de lejos mirar la niebla, para quedarme 
cogido al aroma que trae la luna en las alas de la harpía.
Cantando los mares, contando las ondas, mirando la niebla.

Remató la cantiga. El juglar se sienta en el puente a la sombra 
y agradece, con una señal de la cabeza, la limosna que le dejan, 
para reventar la belleza, regia, del sueño imposible.

Azules en el mar de los ojos del potro bravo buscando la isla.

Vengo de lejos al otro lado, con las moscas, buscando la isla,
para contar los mares,
				para cantar las ondas
en la niebla del mar de los ojos del potro bravo,
buscando la isla.

Buscando
							la isla.


Muíños, 17xan26
Trad: Shaim et Alza
http://xaimeorozacarballo.blogspot.com.es/



Tu sensibilidad inteligente va abriendo caminos a la belleza...
Entrar en tus versos es contactar con los iluminados parajes del ojo poeta,

Un abrazo de los grandes, querido amigo.
Ojalá, Hallie.
Agradezco, profundamente tu complicidad.

Unha fonda aperta, miña amiga.