Afouteza

Poemas en verso y/o en prosa de cualquier estructura y/o combinación.

Moderadores: J. J. Martínez Ferreiro, Rafel Calle

Avatar de Usuario
Alejandro Costa
Mensajes: 7986
Registrado: Dom, 13 Mar 2016 18:27

Re: Afouteza

Mensaje sin leer por Alejandro Costa »

Mi enhorabuena, compañero.

Siempre me alegra ver tu fantasía poética encaramada a lo más alto.

Un abrazo.
Salud, paz y felicidad.



No sé por qué, no sé por qué ni cómo
me perdono la vida cada día.…


Me sobra el corazón (Miguel Hernández)
Avatar de Usuario
xaime oroza carballo
Mensajes: 4309
Registrado: Mar, 16 Oct 2012 11:56

Re: Afouteza

Mensaje sin leer por xaime oroza carballo »

Silvia Savall escribió: Sab, 22 Ago 2026 14:09
xaime oroza carballo escribió: Mié, 17 Jun 2026 0:01
MAXESTOSA AFOUTEZA DA COUZA AZUL
(buscando o solsticio)

No transinfindo do son límpidas transparencias 
navegan no silencio etéreo das ás das couzas azuis.

Polo cantil revertido da retorta vén berrando, xordo, 
                   o trebón, fendendo o silencio da soidade.

Contra as fiestras baleiras estoura o recendo do voo
silandeiro da palabra e vaise, levando os soños 
                                    dela namorados.

A luz oblicua do solpor tingue de ouro 
                                    as ás da couza azul.

Abandoneina, fuxidía, belida couza efémera,
alambicando o ar, sen tempo, ao redor do cumio
                do monte Castelo, mentres viña a choiva.

Pechouse de néboa o val, vén de norte a choiva 
polo río cunha cantiga fría no murmurio da auga.

Deixei ir, belida, a palabra ceibe, voar no ceo, 
para traer, de volta, a choiva ao páramo ermo,
cun empurrón máis ao infindo, para deixar saír a alma.

Remexendo coa luz tola as sombras do acubillo
chegou a noite pecha, berrando cos lóstregos
                                         do trebón.

MAJESTUOSO AFÁN DE LA POLILLA AZUL
(buscando el solsticio)

En el transfinito del son, límpidas, transparencias 
navegan en el silencio etéreo 
                    de las alas de las polillas azules.

                 Por el acantilado revertido de la Retorta 
                 viene chillando, sordo, el turbión, 
                 hendiendo el silencio de la soledad.

Contra las ventanas vacías explota el aroma 
del vuelo callado de la palabra y se va, 
llevando los sueños de ella enamorados.

La luz oblicua del atardecer tiñe de oro 
                             las alas de la falena azul.

La abandoné, huidiza, bella polilla efímera, 
alambicando el aire, sin tiempo, alrededor 
                   de la cumbre del monte Castelo, 
                   mientras venía la lluvia.

Dejé ir, hermosa, la palabra libre, volar en el cielo, 
para traer, de vuelta, la lluvia al páramo yermo,
                  con un empellón más al infinito, 
                  para dejar salir el alma.

Batiendo, con la luz loca, las sombras del cobijo
                  llegó la noche cerrada, chillando 
                  con los relámpagos del turbión.

Trad: Shaim et Alza
http://xaimeorozacarballo.blogspot.com.es/


Un placer de lectura compañero. Un gusto leerte. Felicidades. Un abrazo grande.
Estimo tu presencia. Inestimable. Gracias, Silvia.

Unha fonda aperta, raíña.
xaime oroza
Avatar de Usuario
xaime oroza carballo
Mensajes: 4309
Registrado: Mar, 16 Oct 2012 11:56

Re: Afouteza

Mensaje sin leer por xaime oroza carballo »

Alejandro Costa escribió: Dom, 23 Ago 2026 19:20 Mi enhorabuena, compañero.

Siempre me alegra ver tu fantasía poética encaramada a lo más alto.

Un abrazo.
Gracias, compañero.

Unha moi fonda aperta, irmao.
xaime oroza
Responder

Volver a “Foro de Poemas”