Os fillos de Saturno

Poemas en verso y/o en prosa de cualquier estructura y/o combinación.

Moderadores: J. J. Martínez Ferreiro, Rafel Calle

Avatar de Usuario
J. J. Martínez Ferreiro
Mensajes: 15423
Registrado: Lun, 19 Nov 2007 13:27
Ubicación: Santiago de Compostela

Os fillos de Saturno

Mensaje sin leer por J. J. Martínez Ferreiro »

Algo urxe no azul,
e torna intacta a luz
aos fillos de Saturno;

roldan en voo os piñeiros
nas eiras universais,

e ao fondo dun camiño
tenso aparece o túnel:

pendido no limiar
escintila un panal de mel
dourando os cus das botellas
crebadas no chan;

zoan as abellas nos ollos das vacas.

No cantil, a ruína dos canóns
restela o tempo acumulado

e o instante íntegro
—unha soa onda na tarde.

Achégate ás silveiras que atesouran
as visións extraviadas.


Castellano:

Algo urge en el azul
y retorna intacta la luz
sobre los hijos de Saturno;

merodean volando
los pinos y los patios universales,

y al fondo de un camino tenso
asoma el túnel:

colgado en el umbral
centellea un panal de miel
dorando
los culos de botella
partidos en el suelo;

zumban las abejas en los ojos de las vacas.

Sobre el cantil, la ruina
de los cañones reverbera
el tiempo acumulado

y el instante íntegro
—una sola onda en la tarde.

Acércate a las zarzas
que guardan las visiones extraviadas.
"Yo es otro" (Arthur Rimbaud)
Responder

Volver a “Foro de Poemas”